SETER IRLANDZKI CZERWONO-BIAŁY
(Irish Red and White Setter)

Wzorzec FCI nr 330
Kraj pochodzenia: Irlandia
Data publikacji obowiązującego wzorca: 15.06.2005
Klasyfikacja FCI: Grupa 7 - Wyżły.
Sekcja 2 - Wyżły brytyjskie. Seter.
Próby pracy wymagane.

WYGLĄD OGÓLNY:
Mocny, harmonijnie i proporcjonalnie zbudowany, nie ociężały. Bardziej atletyczny niż szlachetny. Seter irlandzki czerwono-biały jest hodowany głównie jako pies myśliwski i powinien być oceniany przede wszystkim od strony użytkowości.

ZACHOWANIE I TEMPERAMENT:
Arystokratyczny, żywy i inteligentny. Sprawia łagodne i przyjazne wrażenie, pod którym wyraźnie wyczuwalne jest zdecydowanie, odwaga i żywiołowość. Seter irlandzki czerwono-biały jest niezwykle przyjacielskim, niezawodnym i łatwo uczącym się psem myśliwskim.

GŁOWA:
Szeroka, proporcjonalna do wielkości ciała. Mózgoczaszka: wysklepiona, bez wyraźnego guza potylicznego, charakterystycznego dla czerwonego setera irlandzkiego.

Stop: wyraźny.

Trzewioczaszka: Kufa: o wyraźnych liniach, graniasta.

Szczęki: równej lub prawie równej długości.

Uzębienie: prawidłowe, pożądany zgryz nożycowy, dopuszczalny cęgowy.

Oczy: ciemnoorzechowe lub ciemnobrązowe, okrągłe, lekko wypukłe. Spojówki niewidoczne. Uszy: osadzone na poziomie oczu, wyraźnie z tyłu głowy i ściśle do niej przylegające.

SZYJA:
Umiarkowanie długa, bardzo muskularna, lecz nie gruba, lekko wygięta, bez śladu podgardla.

TUŁÓW:
Mocny i muskularny.

Grzbiet: powinien być silny i dobrze umięśniony.

Klatka piersiowa: głęboka, o dobrze wysklepionych żebrach.

OGON:
Umiarkowanej długości, nie sięgający poniżej stawu skokowego, mocny u nasady i zwężający się wyraźnie ku końcowi. Niezakręcony. Noszony na poziomie linii grzbietu lub nieco poniżej.

KOŃCZYNY:
Dobrze umięśnione i ścięgniste, o mocnej kości.

Kończyny przednie: Łopatki: ustawione wyraźnie ku tyłowi. 3 Łokcie: swobodne, nie skierowane do wewnątrz, ani na zewnątrz. Przedramiona: proste i ścięgniste, o mocnej kości. Śródręcza: mocne.

Kończyny tylne: szerokie i mocne; od biodra do stawu skokowego długie i muskularne. Stawy kolanowe: dobrze kątowane. Stawy skokowe: skierowane ku dołowi, nie zwrócone do wewnątrz, ani na zewnątrz. Śródstopia: umiarkowanie długie, mocne. Łapy: zwarte, z obfitym owłosieniem między palcami.

CHODY:
Żywe, pełne gracji, wydajne. Daleki wykrok w kłusie. Głowa noszona wysoko, kończyny tylne prowadzone płynnie i z dużą siłą. Oglądane z tyłu kończyny przednie i tylne (poniżej stawu skokowego) powinny poruszać się prostopadle do podłoża, nie krzyżując się, ani przeplatając.

OKRYWA WŁOSOWA:
Włos: długie, jedwabiste i delikatne włosy, zwane frędzlami, porastają tylną stronę kończyn i zewnętrzną powierzchnię uszu. Obfite owłosienie występuje również na bokach, rozciągając się na przedpiersie i spód szyi. Wszystkie frędzle powinny być proste, przylegające i niekędzierzawe; dopuszczalna jest jedynie lekka falistość włosa. Ogon powinien być ozdobiony obfitym piórem. Na pozostałych częściach ciała włos powinien być krótki, przylegający i niekędzierzawy.

Umaszczenie: podstawowym kolorem jest biały z jednolicie czerwonymi łatami (stanowiącymi wyraźnie odgraniczone plamy). Obydwa kolory powinny być maksymalnie żywe i lśniące. Cętkowanie, lecz nie dereszowatość, jest dopuszczalne na części twarzowej, łapach, na nogach przednich do wysokości łokcia, a na tylnych do stawu skokowego. Cętkowanie na innych częściach ciała, jak również dereszowatość i drobne nakrapianie są niedopuszczalne i stanowią wadę dyskwalifikującą.

WZROST:
Wysokość w kłębie: psy: 62 - 66 cm suki: 57 - 61 cm

WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.

Wady poważne: psy i suki nie mieszczące się w podanych granicach wzrostu.

Wady dyskwalifikujące: psy wykazujące agresję, jakkolwiek cętkowanie (ale nie dereszowatość) jest dopuszczalne na części twarzowej, łapach oraz na nogach przednich do wysokości łokcia, a na tylnych do stawu skokowego, to cętkowanie, dereszowatość i drobne nakrapianie na innych częściach ciała jest niedopuszczalne i stanowi wadę dyskwalifikującą. 

Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.