Seter Angielski

SETER ANGIELSKI

 

RYS HISTORYCZNY

Ojczyzną tego psa jest Walia, gdzie hodowano przede wszystkim setery białe w łaty; czarne, czekoladowe, cytrynowe, szare. Zdarzały się tez psy cale białe, cale czarne oraz biało-czarne podpalane. Z tych to psów w 1825 roku rozpoczął swą słynną na cały świat hodowlę sir Edward Laverack, od którego nazwiska setery angielskie przez długi czas nazywano po prostu „lawerakami". Kupił on parę psów od pastora Harrisona, badającego psy w czystości rasy od 35 lat, i zaczął realizować marzenie swojego życia. Pragnął uzyskać psa o eleganckim i szlachetnym wyglądzie, nie zatracając jednak cech użytkowych. Wieloletnie wysiłki hodowlane przyniosły doskonałe rezultaty.

Pomimo dużej pasji łowieckiej i aktywności seter angielski ma łagodne i przyjacielskie usposobienie. Nie sprawia kłopotów ani zdrowotnych, ani wychowawczych, a obok jego urody nie można przejść obojętnie. Na szkoleniu może nie będzie wyróżniać się wybitnym posłuszeństwem, ale jest stosunkowo łatwy w szkoleniu. Seter Angielski jest dobrym psem stróżującym i będzie informować swoich ludzi, że ktoś zbliża się do domu, są też niezwykle wytrzymałymi i niezmordowanymi towarzyszami każdej, nawet najtrudniejszej włóczęgi po bezdrożach. Mimo łowieckiej smykałki i olbrzymiej ruchliwości w terenie, w domu uwielbiają przesypiać dużą część dnia.

 

CHARAKTERYSTYKA RASY

Jest psem tryskającym witalnością i o jego zdrowie w zasadzie nie trzeba się kłopotać. Psy tej rasy pochodzące z dobrych hodowli są prawie zawsze w dobrym humorze i chorują zdecydowanie rzadko. Co prawda występuje kilka chorób dziedzicznych jednak występują one w miarę rzadko, m.in. dysplazja stawów biodrowych. Seter jest też podatny na zapalenie ucha zewnętrznego ze względu na niedostateczne dotlenienie kanału słuchowego, ale jeśli jest odpowiednio pielęgnowany nie będzie z tym problemów.

 

Anna Wolke (Miyavi FCI)